چلاق بودن بد است

چک کرده ام دیده ام آره واریز شده به شوهر آبجی خانم سمیه آقای غین  زنگ زده ام دیده ام واریز شده بهش بگم، گفت سرحالی معلوم صبح زود بیدار شدی صبح ها زود بیدار شدی؟ مگر میری سرکار، گفته ام آره صبح زود بیدار میشم . ( در صورتیکه صبح ها زود بیدار میشم و شب ها تا دیر وقت بیدار م و درد میکشم. ) 

چیزهایی که پولدار شدم می‌خرم

این لیست چیزهای که دوست دارم داشته باشم با پول های که به دستم بیاد حتما، حتما میخرم ... البته اولین چیز ها که گمان با هیچ مقدار پول نمیشه تهیه کرد عبارتند از :

 پول عمل جراحی

 پول بدنسازی برای تقویت لگن و زانوم

 پول استخر رفتن برای آب درمانی

 درد نکشیدن
هزینه ی برای درمان روان پزشک و روان شناس

 

 

و این ها محتاج پول های چند صد میلیونی هستند که فعلا در بساط نیست و این لیست پایین باید با همین درآمد تامین باید بشوند ...

 

  

 

من به یک لیلی محتاجم

1. وقتی فؤاد گفت: « من به یک لیلی محتاجم» همه ما خندیدیم
و وقتی گفت: من آنقدر مجنون شده ام که بدون لیلی نمی توانم زنده بمانم- یا زندگی کنم- همه ما قضیه را شوخی تلقی کردیم.
آنقدر که سعید گفت: این که مشکل نیست. یک آگهی در روزنامه می دهیم با این عبارت:« به یک لیلی تمام وقت با حقوق مکفی نیازمندیم» و ادامه داد: اگر روز بعد یک گلّه لیلی پشت همین در صف نکشیدند، من اسمم را عوش می کنم.
و یاسر گفت:« کافیست من با همین ماشین قراضه ام یک دور در خیابان بزنم، یک ساعت بعد، پنج رأس لیلی برایت ردیف می کنم، یکی از یکی لیلی تر.»
و وقتی فؤاد با تأثر و تأسف سر تکان داد و گفت: حیف که همه تان خرید، یکی از یکی خرتر. ما همه خندیدیم و شروع کردیم به نمره دادن به خریت همدیگر

2. فؤاد آدم نامعقولی نبود. نه تنها آدم نامعقولی نبود، که یک سر و گردن هم از آدمهای هم سن و سال خودش فهیم تر بود. با حدود بیست و هفت- هشت سال سن، پختگی آدمهای چهل ساله را داشت و علیرغم اینکه هنوز ازدواج نکرده بود، از اغلب دوستان متأهل، با تجربه تر به نظر می رسید...

3. فؤاد اگرچه سر و وضعش را به نحو غلط اندازی مرتب کرده بود اما از غبار چهره و غم چشمها می شد فهمید که احوالاتش عادی نیست. بخصوص این غیرعادی بودن وقتی مسلم تر شد که فهمیدیم دیدارش با مصطفی در میدان تجریش و دعوت به خانه و باقی قضایا را هیچ به یاد نمی آورد.

من پرسیدم: فؤاد! هیچ معلوم هست کجایی؟
انگار نه به من که به خودش جواب می دهد، گفت: در وادی تنهایی.
مصطفی گفت: این فؤاد تا ازدواج نکند حال و روزش درست نمی شود. باید یک زن درست و حسابی برایش دست و پا کنیم.
فؤاد اخمهایش را در هم کشید و گفت: بی ربط می گی مصطفی.
احساس تنهایی چه ربطی به زن و زندگی و این حرفها دارد.
و رو کرد به من و پرسید: مثلاً خود تو سید! با داشتن اینهمه زن و بچه، دیگر احساس تنهایی نمی کنی؟
گفتم: کدام همه؟ طوری حرف می زنی انگار من...
گفت: مقصودم این همه سال است. مقصودم مدت طولانی زن و بچه داشتن است. احساس تنهایی چیزی نیست که به زن و بچه و زندگی ربط داشته باشد. مثل اینکه تو بگویی اگر به مجنون زن می دادند می نشست سر خانه و زندگیش و به دنبال لیلی بازی نمی رفت. اینطور نیست.
لیلی یک مفهوم مستقلی است که فقط کسانی می توانند آن را بفهمند که به درجات جنون نائل شده باشند.
سعید، با دست زد به پشت مصطفی و گفت: فکر می کنم مقصود فؤاد این است که شما چیزهای اضافه میل نکنید.
ما همه خندیدیم اما فؤاد خیلی جدی گفت: بله، دقیقاً.
و البته این تأیید جدی فؤاد بیشتر از اصل حرف، خنده دار بود.
سعید ادامه داد: البته فؤاد! من فکر می کنم تو هم سرنا را از سر گشادش می زنی. اینطور نیست که مجنون اول به درجه جنون رسیده باشد، بعد لیلی را پیدا کرده باشد. ظهور لیلی باعث جنون مجنون شده است وگرنه این آدم که پیش از این برای خودش قیس عامری معقول و مرتبی بوده است.
فؤاد گفت: تو هم نمی فهمی سعید جان...
و مصطفی خوشحال حرفش را برید، یعنی سعید جان هم چیزهای اضافی میل می کنند؟! فؤاد گفت: خب، بله، برای اینکه لیلی یک موجود زیرخاکی نبوده که توسط مجنون کشف شده باشد. پیش از ظهور مجنون هم برای خودش لیلی ای بوده ولی مثل مجنون پیدا نمی شده که دل دوست داشتن و جربزه عاشق شدن داشته باشد. چرا همه آدمهایی که پیش از آن، لیلی را دیده بودند، هیچکدام مجنون نشدند؟
یاسر برای اینکه فضا را از جدیّت خارج کند، پرسید:
- خب حالا ما باید چه کار کنیم؟
فؤاد خیلی جدی پاسخ داد: هیچی بلند شید برید خونه هاتون و ما همه جا خوردیم

4. می گویم: « من به یک لیلی محتاجم» می گویند: زن بگیر.
گاهی وقتها با خودم فکر می کنم که کاش لیلی زن نبود تا عوام اینهمه به اشتباه نمی افتادند¹

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(1) غیرقابل چاپ - سید مهدی شجاعی

بفهم نفهم بفهم

داداش ۳,۷۰۰,۰۰۰ ریال لباس خرید چند ماه پیش حال بوتیک ی که دوست ش ِ اومده میگه پول خرید رو حساب کن البته دادش هر چند مدت یکبار معمولا چهار یکبار میره پیشش و حدودا همین قدرا خرید میکنه حال بمن میگه باید سیصد و هفتاد هزار تومان پول لباس بدم من طبق قول و قراری که با خودم گذاشت م فقط شنونده بودم همین... ولی اگر منم سالم بودم و درست و درمون میتونستم کار مسلما اینجوری مثل داداش خرج میکردم نه اینکه هر لباس رو چند سالی بپوشم مامان جان چی بشه برم لباس بخره اونم به سلیقه خودش البت من بخاطر اینکه قد و قامت و هیکل ام کوچک و ریزمیز بد لباس سایز م پیدا میشه همیشه لباسم توی تنه ام زار میزنه آنند.... یا اینکه مامان یک مسافرت بره برام سوغاتی لباس بیاره که اکثراً شورت و شلوار ورزشی و دمپایی میاره... 

ولی خب من به اینکارا کار ندارم که داداش بدون اجازه بابا از مغازه پول برمیداره و خرج میکنه یکی از دلایل نموندن اینجا برای کار کردن و بی انگیزه گی ام اینجا همین و اخلاق بد ِ داداش.... 

دیگه آدم چلاق زشت باشه با لباس های قشنگ خوشگل و خوش تیپ نمیشه... رضا جان زشت ی زشت بفهم نفهم بفهمم... 

در کلبه تنهایی من ...

شناسنامه

من رضا 21 ساله

متولد 8 فروردین سال 1368 هستم . جای که به دنیا امدم اصفهان .

ولی اکنون در یکی از شهرهای خوزستان ساکنیم.

من دانشجوی ترم 8 رشته کاردانی کامپیوترم و دانشجویی رشته مهندسی شبکه هستم.

تصمیم گرفتم در این وبلاگ داستان زندگیمو بگم داستانی که بسیار تلخ و ناگوار امیدوارم یه کسی پیدا شود و حوصله پیدا کند و بخوند

این است داستان زندگی رضا....